Nieuws

Documenta 15 – Kassel: curated by Ruangrupa

Ruangrupa: “We want to create a globally oriented, collaborative and interdisciplinary art and culture platform that will remain effective beyond the 100 days of documenta fifteen. Our curatorial approach strives for a different kind of collaborative model of resource use — in economic terms but also with regard to ideas, knowledge, programs and innovations.

Documenta fifteen will take place from June 18 until September 25, 2022 in Kassel.

Q&A De geluidloze partituren

……haar werken komen altijd voort uit een individueel verlangen naar stilte: ‘niet als pure abstracties, maar eerder als geluidloze muzikale partituren.

Q&A Zaida Oenema door Manuela Klerkx

About ‘Chemistry’

Chemistry at Helder Gallery is an exhibition about floating ideas, thoughts and visions. Images and words from the exhibition by Albertus Pieters

villanextdoor3.wordpress.com

Q&A Sanne Terweij

‘Het is de kunst om open te staan voor verandering, zonder het einddoel uit het zicht te verliezen.’ Sanne Terweij

Op zaterdag 11 juni opent bij Galerie Helder de tentoonstelling ‘Chemistry’ met werk van David Engel, Sigrid van Woudenberg en Sanne Terweij. Sanne Terweij (1984) maakt composities bestaande uit platte, metalen elementen die zij rangschikt op kleur: van licht naar donker, van warm naar koud. De talloze kleurschakeringen en nuances in helderheid brengen de vierkante of langwerpige metalen elementen als het ware tot leven. De energie die haar werk uitstraalt is te vergelijken met die van een abstract schilderij waarvan het kleurgebruik de ene keer stimulerend en de andere keer rustgevend is. Naar aanleiding van de tentoonstelling stelde ik Sanne een aantal vragen over haar werk op het snijvlak tussen ambacht en kunst.

Lees hier deze Q&A artikel door Manuele Klerkx

The Solo Project Brussels

Cecilia Vissers heeft gedurende een carrière van meer dan drie decennia veel geëxperimenteerd met abstracte en conceptuele kunstpraktijken. Zij is afwisselend werkzaam in metaalsculptuur, fotografie en druktechnieken terwijl haar kunst verwijst naar de wilde landschappen van Ierland en Schotland. Vissers’ gebruik van industriële materialen en technieken hebben, evenals haar overkoepelende benadering van de kunstpraktijk, precedenten in het constructivisme.

Artikel over Lisanne Hoogerwerf

De plekken die Hoogerwerf maakt hebben een innerlijke spanning, doordat ze barsten van de tegenstellingen. Ze gebruikt prachtige kleuren, zoals een bijna lichtgevend oranje en tal van intense paars- en groentinten. Maar op de foto’s wekken die aantrekkelijke kleuren juist een unheimische sfeer.
Kijk ik nou naar een droom of een nachtmerrie? Is dit een utopie, of een dystopie? Wil ik daar zijn, of juist niet?

In de meeste gevallen overheerst het ongemakkelijke gevoel dat er op deze plekken iets is misgegaan. Dat komt deels door de afwezigheid van mensen in Hoogerwerfs voorstellingen. De tenten, boomhutten en speeltuinen liggen er verlaten bij.
Die aantrekkelijke kleuren wekken juist een unheimische sfeer
Je zou kunnen denken dat de mensen net even weg zijn op het moment dat Hoogerwerf haar foto maakt. Maar als je er wat langer naar kijkt, voel je dat de mensen niet zullen terugkeren.

Via die onuitgesproken, maar wel degelijk voelbare rampspoed raken Hoogerwerfs fantasievoorstellingen toch aan de werkelijkheid. Ze spelen in op onze zorgen en misschien wel schuldgevoelens over de manier waarop de mens met de aarde omgaat.
Nergens refereert Hoogerwerf rechtstreeks aan klimaatverandering, vervuiling, ontbossing en andere door de mens veroorzaakte ellende. Maar ze hoeft het ook niet expliciet uit te leggen om de kijker te prikkelen tot reflectie. We weten donders goed dat dit soort landschappen, of een variatie daarop, ons voorland zijn als we de vernietiging van onze planeet niet weten in te dammen.

Zo laat ze voor de kijker ook de deur open om te genieten van deze landschappen. Want alle gedachten over rampspoed ten spijt, de plekken die Hoogerwerf bij elkaar droomt en zo prachtig gedetailleerd bouwt in haar atelier hebben ontegenzeggelijk ook iets aantrekkelijks. Ze zijn op een angstwekkende manier mooi. Ze prikkelen de fantasie. Je blijft kijken.

Fragment van de tekst door Jeroen Bos voor FD in beeld.

 

 

 

‘A Clear Day’ Zaida Oenema in San Francisco

“In absolute focus, I search for silence. Not in the sense of lacking human sound, but rather as stillness; as an equivalent of inner peace, wonder, and slowing down. Silence as a form of positive emptiness, so that there is an actual space to be able to see and perceive the things around you anew.”

Municipal Bonds is delighted to announce Zaida Oenema’s debut exhibition in the United States, A Clear Day, on view February 19–April 16, 2022. The Dutch/Finnish artist’s work features abstractions of the natural world, cut and burned into reliefs on paper. Inspired by the environment’s temporal moments—moving shadows, rippling water, waving fields—Oenema’s work is a meditation on cultivating clarity, the resonance of quietude.

With a sensibility for distilling both mind and matter, Oenema tethers to monochrome and minimalism. Her approach appears as a concentrated structure, involving restrained color and reductive form. Based in The Hague, the Netherlands, Oenema explores a palette connected to the nearby North Sea coastline, in shades of blue and grey, pervasive white, warm yellow, and an occasional anchor of black. And her geometric shapes and patterns act as her own language, appearing in her work as familiar symbols derived from nature.

Using pen and pencil, scalpel and soldering iron, Oenema renders work on the border of two-dimensional and three-dimensional. With extreme eye-hand precision, she meticulously sculpts line and surface through the rhythmic action of incision and repetition. Working with recurrent forms—burned circles of suns, incised blades of grass, cut saw-tooth waves—her picture plane is at once orderly and dynamic. As such, the surface changes with the interplay of material, texture, and its response to light.

Oenema employs the grid as a foundational element of her work, for its formal restraint yet conversely for its inherent liberation, which allows for her free-hand drawing with blade and iron tip. Her technical rigor is less systematic or machine-like, more conductive and human. “I see my work not only as an abstraction, but as a kind of conversation or a musical score with a continuo, a harmonic structure, in it. The human hand provides the vibration to create its melody.

FEBRUARY 19 – APRIL 16, 2022

Municipal Bonds

Minnesota Street Project

1275 Minnesota Street, #204

San Francisco, CA 94107

917.450.0583
info@municipalbonds.art