Artikel over Lisanne Hoogerwerf

De plekken die Hoogerwerf maakt hebben een innerlijke spanning, doordat ze barsten van de tegenstellingen. Ze gebruikt prachtige kleuren, zoals een bijna lichtgevend oranje en tal van intense paars- en groentinten. Maar op de foto’s wekken die aantrekkelijke kleuren juist een unheimische sfeer.
Kijk ik nou naar een droom of een nachtmerrie? Is dit een utopie, of een dystopie? Wil ik daar zijn, of juist niet?

In de meeste gevallen overheerst het ongemakkelijke gevoel dat er op deze plekken iets is misgegaan. Dat komt deels door de afwezigheid van mensen in Hoogerwerfs voorstellingen. De tenten, boomhutten en speeltuinen liggen er verlaten bij.
Die aantrekkelijke kleuren wekken juist een unheimische sfeer
Je zou kunnen denken dat de mensen net even weg zijn op het moment dat Hoogerwerf haar foto maakt. Maar als je er wat langer naar kijkt, voel je dat de mensen niet zullen terugkeren.

Via die onuitgesproken, maar wel degelijk voelbare rampspoed raken Hoogerwerfs fantasievoorstellingen toch aan de werkelijkheid. Ze spelen in op onze zorgen en misschien wel schuldgevoelens over de manier waarop de mens met de aarde omgaat.
Nergens refereert Hoogerwerf rechtstreeks aan klimaatverandering, vervuiling, ontbossing en andere door de mens veroorzaakte ellende. Maar ze hoeft het ook niet expliciet uit te leggen om de kijker te prikkelen tot reflectie. We weten donders goed dat dit soort landschappen, of een variatie daarop, ons voorland zijn als we de vernietiging van onze planeet niet weten in te dammen.

Zo laat ze voor de kijker ook de deur open om te genieten van deze landschappen. Want alle gedachten over rampspoed ten spijt, de plekken die Hoogerwerf bij elkaar droomt en zo prachtig gedetailleerd bouwt in haar atelier hebben ontegenzeggelijk ook iets aantrekkelijks. Ze zijn op een angstwekkende manier mooi. Ze prikkelen de fantasie. Je blijft kijken.

Fragment van de tekst door Jeroen Bos voor FD in beeld.