In de nieuwe expositie van galerie Helder treden voor het eerst Melissa Moria en Willemien Mostert naar voren. Beiden hanteren een onconventionele manier van schilderen. En kleur speelt een belangrijke rol in de landschappen van beide schilders. Maar de inspiratie wordt voor elk van hen gevoed door de eigen bijzondere technieken. En qua resultaten zien we taferelen in tamelijk contrasterende kleuren tegenover subtiele poëtische abstractie.

Melissa Moria (1991, NL) onderzoekt de aanwezigheid, veranderlijkheid en fragiliteit van de omringende natuur. Zij probeert vluchtige momenten vast te leggen en het ongrijpbare te vertalen naar tastbare, zintuiglijke ervaringen. Een centrale draad in haar werk is de ‘stille strijd’ tussen verstedelijking en natuur.
Moria hanteert een arbeidsintensieve, tactiele aanpak. Zij bereidt natuurlijke pigmenten uit lokaal verzamelde en gedroogde bloemen, bladeren, schimmels etc., waarmee transparante kleurstoffen op het canvas worden overgebracht. Via stoomtechniek voor de wat vastere organische materialen ontstaan weer andere tinten. En tenslotte geeft olieverf de meer stevige kleuraccenten.
Zij schildert intuïtief in lagen, met daarin sporen van beweging en fysieke inspanning. Dat resulteert in gevarieerde landschappen met rijke texturen en diepte, geïnspireerd op haar ter plekke, letterlijk verzamelde indrukken.

Willemien Mostert (1982, NL) houdt zich bezig met de structuren en patronen binnen natuurlijke en menselijke systemen. De basis voor haar abstracte landschappen wordt gevormd door de variaties in de lucht, wolken en zon, het spel van rust en dreiging, grootsheid en mysterie verweven met archetypische en mythische verhalen.
Haar eerste handeling tot een kunstwerk is het willekeurig opvouwen, opzettelijk kreuken, ja frommelen van het canvas. De resulterende licht-donker schakeringen inspireren haar om een eerste kleur aan te brengen met sprankelende spuitverf. Met slechts enkele andere kleuren herhaalt zij deze stap, zodat ook vanzelf de mengkleuren ontstaan. Tenslotte wordt het doek strak gespannen op een stevig aluminium frame.
Naast de puur zwart-wit-grijze werken zijn de kleurrijke schilderijen uitbundig te noemen. Ook in de toegekende titels van haar werken is de opgeruimde en spirituele aard van de kunstenaar te bespeuren. De voorstellingen ogen luchtig, zijn nergens ‘dicht’ geschilderd, maar nog steeds lichtdoorlatend. Zodat de kijker zelf in deze landschappen mijmerend kan ronddwalen.

Opening expositie Colourations 

zaterdag 11 april, welkom!