Galerie Helder

2014 - Catharsis

Een mooie recensie over de tentoonstelling Catharsis "Slow kijken" naar werk van Lars Weller, DHC 21 feb. Lees hier 

*

Lees ook het stukje van Bertus Pieters over Lars Weller/ The time traveller

*

 

Lars Weller 

met nieuwe schilderijen in 

'Catharsis'

Opening zaterdag 15 februari 2014 

van 16.00 - 18.00 uur

door Rick Vercauteren (directeur Museum Van Bommel van Dam)

***

 

Lars Weller (1974) schildert een eigen universum. Dit universum is unheimlich, maar ook ironisch en ambigu. In het werk stelt Weller existentiële vragen en twijfels aan de orde. Zijn werk gaat over de ervaring van eenzaamheid en angst die we kunnen hebben als mensen. Waarom leven we onze levens op deze manier? Sommige schilderijen kunnen gezien worden als een droombeeld, of een mistige herinnering uit het verleden. Portretten hebben een vergeestelijkte aanwezigheid, alsof ze bijna uit het bestaan verdwijnen.

De schilderijen leveren geen antwoorden op deze vragen, ze benadrukken deze alleen maar. Ze suggereren wel iets, maar de kijker zal dat zelf moeten ontdekken.

 

De werken zijn klein en gemiddeld qua grootte, en zijn dun geschilderd. Veel monochrome tinten van groen, oker, blauw en grijs worden gebruikt in het werk. Zijn schilderstijl getuigt ook voor respect voor de klassieke schilders, toch maakt het werk een tijdloze indruk.

 

Deze schilderijen zijn langzaam, ze vragen tijd om zichzelf te onthullen. Wellers werk nodigt ons uit om te onthaasten voor een tijdje, en om te reflecteren wat ons nu eigenlijk is overkomen in dit leven.

 

"Zijn schilderijen laten zien dat we helemaal niets weten, dat we volkomen machteloos staan tegenover de kennis die we hebben opgedaan, dat we niets hebben geleerd en dat dit nihilisme alleen het hoofd kan worden geboden door er ons met huid en haar aan uit te leveren. Het heeft geen enkele zin om ons iets wijs te laten maken als de verworvenheden van het menselijk bestaan tot nu toe er niet toe hebben geleid dat er enig begrip is ontstaan voor alles wat ook maar een beetje afwijkt van waar we zeker van denken te zijn.

 

Niets is zeker in de schilderijen van Lars Weller. Door er naar te kijken, begeven we ons in een ongewis gebied waar we proberen ons zelf te vinden. Zijn geschilderde wereldbeeld bestaat uit een desolate ruimte waarin je op jezelf bent aangewezen, alsof een grote onzichtbare hand je door een onherbergzaam gebied stuurt. Je stuit er op een vervallen en non-descript gebouw zonder ramen en deuren dat uit ruwhouten planken of golfplaat is opgetrokken. Je kunt die schuilplaats alleen maar betreden door van buitenaf je de binnenkant ervan voor de geest te halen, zodat voor je geestesoog iemand opdoemt die zich er heeft verschanst die je met dofglanzende donkere ogen stilzwijgend aankijkt om vervolgens te verraden dat jij dat zelf bent.

 

In de schilderijen van Lars Weller kun je alleen jezelf tegenkomen in figuren die je nooit hebt gezien, maar waarvan je je wel een voorstelling maakt, op basis van wat je in je leven hebt meegemaakt, films die je hebt gezien, boeken die je hebt gelezen, schilderijen die je hebt bekeken, muziek waarnaar je hebt geluisterd. Zoals de schilder zich in zijn doeken vereenzelvigt met de onderwerpen waarmee hij zich verstaat, verwerkelijk jij je als kijker met degenen die je geschilderd ziet. Daardoor zijn die schilderijen geen dode en statische afbeeldingen, maar levendige verbeeldingen van je gedachten, herinneringen en verwachtingen. Ze zijn benauwend in hun gestalte, totdat je die zelf aanneemt en je eigen maakt. Dat is een opgave waarvoor je terugschrikt, maar Weller maakt schilderijen die je wel een ingang bieden om je hieraan over te geven, zonder je eraan ondergeschikt te maken. Het kijken naar zijn schilderijen is vooral een bewustwordingsproces dat je zelf verantwoordelijk bent voor wat je waarneemt; dat de waarheid van wat je ziet niet zozeer is gelegen in het doek dat voor je opdoemt, maar in de persoonlijke aansprakelijkheid voor wie je ten opzichte van het schilderij bent.

 

Hoe meeslepende schilderkunst ook kan zijn, Lars Weller is een schilder die bewijst dat het waarderen ervan nooit een kwestie is van je verplaatsen in een ander, van herkenning of identificatie. Schilderkunst is in essentie daar altijd het tegendeel van: je wordt terugverwezen naar jezelf, je wordt gewezen op iets wat je niet achter je zelf zoekt en je vindt iets in jezelf dat daarbuiten geen weerklank vindt. Het is enkel het schilderij zelf."

 

(Alex de Vries)

Current exhibitions

Past exhibitions

Summer on demand
30 jul - 26 sep
WINTERMEZZO
12 dec - 11 jan
By appointment only
21 dec - 14 jan
2015 - Hybrids
6 jun - 5 jul
2013 - New Star(s)
7 sep - 15 sep
2013 - Summer Knows
23 aug - 1 sep
2012 - PR#1 - After
10 mrt - 18 mrt
Tasmanstraat 188 Den Haag | 070-346 6309